Η οικονομική κρίση έχει προκαλέσει ασφυκτικές πιέσεις σε μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Πράγματι χιλιάδες πολίτες αδυνατούν να πληρώσουν λογαριασμούς, εφορία, ασφαλιστικές εισφορές ή άλλες εκκρεμότητες.
Ωστόσο, υπάρχει ένα μεγάλο μέρος των Ελλήνων που εκμεταλλεύονται ή χρησιμοποιούν ως άλλοθι την κρίση για να ενταχθούν σ’ αυτό το αδικαιολόγητο «κίνημα δεν πληρώνω».
Είτε είναι φόροι, οι οποίοι έχουν εκτοξευτεί σε πάνω από 85 δισ. ευρώ, είτε δάνεια (επιχειρηματικά και ιδιωτικά) που ξεπερνούν τα 108 δισ., είτε ασφαλιστικές εισφορές άνω των 15 δισ. ευρώ. Το ιδιωτικό χρέος στην Ελλάδα υπολογίζεται σε πάνω από 200 δισ. ευρώ, ξεπερνά κατά πολύ δηλαδή το ΑΕΠ της χώρας.
Και κανείς δεν μπορεί να υπολογίσει τα απλήρωτα χρέη της καθημερινότητας. Για παράδειγμα, χθες δημοσιεύτηκε η εγκύκλιος για τα ανασφάλιστα αυτοκίνητα που, αν δεν ασφαλιστούν άμεσα, οι ιδιοκτήτες θα πληρώσουν βαριά πρόστιμα. Υπολογίζεται ότι περίπου 800 χιλ. Ι.Χ. είναι κινούμενες βόμβες αφού, αν προκαλέσουν κάποιο ατύχημα, δεν θα υπάρξουν αποζημιώσεις. Αν προσθέσει κανείς και τα εκατοντάδες χιλιάδες αυτοκίνητα που δεν έχουν περάσει από ΚΤΕΟ ή που καθυστερούν να πάνε στο συνεργείο και αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα, αντιλαμβάνεται κανείς το μέγεθος του προβλήματος.
Οι ιδιοκτήτες αυτών των Ι.Χ. δεν μπορεί να επικαλούνται την κρίση για να μην πληρώσουν ασφάλεια ή για να μην προχωρούν σε εργασίες αποκατάστασης των ζημιών θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές και τις περιουσίες των υπολοίπων.
Είναι ένα μέρος των ανθρώπων που, ενώ έχουν χρήματα για να καλύψουν τις υποχρεώσεις τους, δεν πληρώνουν έχοντας συγκεκριμένο σύστημα. Αρνούνται τους φόρους, τις εισφορές, τις ασφάλειες, τα διόδια ή οτιδήποτε πιστεύουν ότι τους επιβαρύνει άδικα. Αλλά την ίδια στιγμή απαιτούν καλά σχολεία, νοσοκομεία, δρόμους, δημόσια διοίκηση.
Μπορεί να υπάρχουν αδικίες και κάποιοι να πληρώνουν περισσότερα από άλλους. Ομως, αυτό σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να δικαιολογεί τη λογική του επαγγελματία «τζαμπατζή». Είναι μια σοβαρή κοινωνική παθογένεια που πρέπει να εκλείψει.