Ο πολιτικός αυτισμός

H «ανακωχή» που κήρυξαν οι κυβερνητικοί εταίροι για το θέμα Μουζάλα, δείχνει ότι κάποιοι έχουν τη βούληση να προχωρήσουν, αφήνοντας πίσω τους αστειότητες που δεν έχουν καμιά σχέση με τις πραγματικές ανάγκες της χώρας.




Παρά το γεγονός ότι η γκάφα του υπουργού πλήγωσε τη συγκυβέρνηση και προκάλεσε μίνι κρίση μεταξύ των Αλ. Τσίπρα και Π. Καμμένου, φαίνεται ότι επελέγη τελικά να κλείσει το θέμα, έστω και προσωρινά, καθώς δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο.

Πράγματι, είναι αδιανόητος αυτός ο πολιτικός αυτισμός που κάνει την εμφάνισή του κατά καιρούς, δυστυχώς και σε πολύ δύσκολες στιγμές. Με το Προσφυγικό να είναι ανοικτή πληγή για την κοινωνία και με τα πισωγυρίσματα στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές να προκαλούν σοβαρές επιφυλάξεις για το μέλλον της οικονομίας, το μόνο που χρειάζεται η Ελλάδα είναι μια σύγκρουση για το «Μακεδονικό» ή για το ποιος είναι περισσότερο πατριώτης από τον άλλο.

Η εικόνα που επικρατεί είναι ότι για άλλη μια φορά η χώρα «σέρνεται», η οικονομία παραπαίει, οι αποφάσεις μετατίθενται όλο και πιο μετά και το πολιτικό κόστος κυριαρχεί της λογικής.

Η κυβέρνηση εγκλωβίστηκε στις «κόκκινες» γραμμές της και για τον λόγο αυτό δεν μπορεί να κλείσει μια έντιμη συμφωνία. Και, ταυτόχρονα, βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο για το Προσφυγικό, αφού οι αποφάσεις λαμβάνονται πολλές φορές ερήμην της.

Ωστόσο, δεν είναι η ώρα για κριτική ή απόδοση ευθυνών. Οσο υπάρχουν εκκρεμότητες, τόσο η οικονομία βουλιάζει. Οσο δεν κλείνουν μέτωπα, αντιθέτως ανοίγουν και νέα, τόσο η επιχειρηματική δραστηριότητα είναι «παγωμένη».

Οι έρευνες της ΓΣΕΕ και του ΣΕΒ για την οικονομία είναι ηχηρά «καμπανάκια» για το πολιτικό σύστημα. Αν δεν ληφθούν άμεσα μέτρα, αν δεν γίνουν οι απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αν δεν δοθούν λύσεις στα προβλήματα η ανεργία θα διαλύει τη χώρα και η συνεχής υπερφορολόγηση -ως αποτέλεσμα της αδυναμίας εξεύρεσης διεξόδου- θα οδηγήσει τη μεσαία τάξη σε Αρμαγεδδώνα.

Είναι κατανοητό ότι δεν μπορεί κανείς να «σέρνεται» πίσω από μικροκομματικές σκοπιμότητες και να ασχολείται με μια πολιτική ατζέντα ήσσονος σημασίας, όταν τα διακυβεύματα είναι μεγαλύτερα.