Ωρα για ουσιαστικό διάλογο

Κάθε φορά που είχαμε επιτροπή για το ασφαλιστικό, γινόταν πολλή συζήτηση για τα πορίσματά τους και τις απόψεις τους. Οι αποφάσεις όμως, όπως στο παρελθόν έτσι και σήμερα, θα ληφθούν από την κυβέρνηση για το ποια θα είναι τα χαρακτηριστικά των παρεμβάσεων στο συγκεκριμένο τομέα.




Οι επιτροπές όσο «σοφές» και αν είναι δεν αποφασίζουν, απλά εισηγούνται.

Η κυβέρνηση λοιπόν θα αποφασίσει για το ασφαλιστικό σύστημα που θα έχουμε στη χώρα μας τα επόμενα χρόνια, μετά βέβαια από συνεννόηση με τους εκπροσώπους των δανειστών, έναντι των οποίων έχουμε αναλάβει συγκεκριμένες δεσμεύσεις.

Αποτελεί δέσμευση η ενοποίηση των Ταμείων και η ενιαιοποίηση των προϋποθέσεων συνταξιοδότησης. Αποτελεί δέσμευση η μείωση της συνταξιοδοτικής δαπάνης κατά 1,8 δισ. ευρώ μέχρι το τέλος του 2016, η κατάργηση σταδιακά του ΕΚΑΣ, η εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος για τα επικουρικά ταμεία, εφόσον δεν βρεθούν ισοδύναμα κ.λπ.

Υπάρχει δυνατότητα για εναλλακτικά μέτρα, έτσι ώστε να αποφύγουμε επώδυνες αλλαγές;

Η απάντηση είναι ότι δεν υπάρχουν, όσο παραμένουμε σε ύφεση με δραματικά ποσοστά ανεργίας.

Είναι, όμως, άλλο πράγμα το πώς θα αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα που είναι υπαρκτό και αφορά την τρέχουσα περίοδο και άλλο για το ποιο ασφαλιστικό σύστημα θα έχεις στη χώρα, στη «μετά κρίση» περίοδο.

Η επιλογή να καταστρέψουμε το μέλλον για να σώσουμε το παρόν, που φαίνεται να ακολουθεί η κυβέρνηση, είναι ιδιαίτερα αρνητική και βλαπτική για το βιοτικό επίπεδο των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας.

Μιλούν για ένα Ταμείο για όλους. Αυτό δεν υπάρχει ως προηγούμενο σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα και οδηγεί σε μια μικρή σύνταξη, όταν έχουν καταβληθεί εισφορές μεγάλες και για πολλά χρόνια, με δικαιολογημένη την απαίτηση για μια αξιοπρεπή ανάλογη σύνταξη.

Αυτό, εξάλλου, δεν το απαιτούν οι δανειστές, αποτελεί «δική μας» πρόταση, για να δείξουμε ότι έχουμε τη βούληση να κάνουμε ανατροπές.

Ακούμε για σύνδεση της σύνταξης ή ενός μέρους της με εισοδηματικά κριτήρια για την καταβολή της, όταν ένα τέτοιο μέτρο μπορεί να εφαρμοστεί και εφαρμόζεται σε καθαρά προνοιακού χαρακτήρα συντάξεις και άλλες παροχές. Όχι σε συστήματα που υπάρχουν εισφορές, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες.

Και να θυμίσουμε στο σημείο αυτό, ότι η βασική σύνταξη των 360 ευρώ που αποτελεί την κοινή αφετηρία για όλες τις συντάξεις με βάση τον θεσμικό ασφαλιστικό νόμο 3863/2010, δεν είναι προνοιακή σύνταξη, αλλά, αποτελεί τη συμμετοχή του κράτους στο πλαίσιο της τριμερούς χρηματοδότησης των Ταμείων. Προνοιακή είναι η σύνταξη των 360 ευρώ μόνο για τον ανασφάλιστο, η οποία βεβαίως δίνεται και πρέπει να δίνεται με εισοδηματικά κριτήρια.

Διαβάζουμε στο πόρισμα της επιτροπής για επανυπολογισμό όλων των συντάξεων.

Πραγματικά θα θέλαμε, εάν πράγματι το εννοούν κάτι τέτοιο, να μας εξηγήσουν όσοι το εισηγήθηκαν το μέτρο, ποιος θα επανυπολογίσει τις συντάξεις και πότε.

Στο ΙΚΑ , στον ΟΑΕΕ, στον ΟΓΑ και στα άλλα ταμεία όπου υπάρχουν σε εκκρεμότητα 360.000 αιτήσεις και καθυστερεί 2-3 χρόνια η καταβολή της σύνταξης θα αναλάβουν οι λιγοστοί υπάλληλοι που έχουν απομείνει να επανυπολογίσουν 2.700.000 συντάξεις;

Ακούμε ότι οι συντάξεις θα υπολογιστούν με βάση το καθεστώς των νέων ασφαλισμένων για όλους τους συνταξιούχους.

Γνωρίζουν όσοι υιοθετούν ένα τέτοιο μέτρο, ότι με βάση τις καταβαλλόμενες σήμερα συντάξεις, εάν απονεμηθούν με ένα τέτοιο καθεστώς θα έχουμε αύξηση κατά 20% τουλάχιστον των μεγάλων και μεσαίων συντάξεων και μείωση μέχρι και 30% των χαμηλών συντάξεων;

Όλα αυτά, δείχνουν ότι αντιμετωπίζουμε ένα πολύ κρίσιμο θέμα, όπως είναι το Ασφαλιστικό, με μεγάλη προχειρότητα.

Δείχνουν ότι μπορεί να οδηγηθούμε σε επιλογές που ούτε μελετήθηκαν ούτε συζητήθηκαν ευρύτερα με τους πολιτικούς και κοινωνικούς φορείς.

Το χειρότερο, όμως, είναι ότι μπορεί να υπάρξει ανεπανόρθωτη βλάβη σε ένα θεσμό όπως είναι η κοινωνική ασφάλιση, με δραματικές συνέπειες στο βιοτικό επίπεδο ενός μεγάλου μέρους του πληθυσμού της χώρας μας.

Ας γίνει έστω και την τελευταία ώρα ένας ουσιαστικός διάλογος, όχι για να κρύψουμε το πρόβλημα, αλλά για να βρεθούν οι καλύτερες δυνατές επιλογές.