O παιδόφιλος κρύβεται στη διπλανή... πόρτα

Τα συνήθη στερεότυπα και τους μύθους γύρω από το προφίλ του παιδόφιλου καταρρίπτουν οι πολυάριθμες υποθέσεις που έρχονται ολοένα και συχνότερα στην επιφάνεια, σπάζοντας για πρώτη φορά τον «κώδικα» σιωπής και επικοινωνίας των παιδεραστών.



Πλέον ο παιδόφιλος δεν ταυτοποιείται αποκλειστικά στην εικόνα του διαστροφικού αγνώστου που πλησιάζει τα παιδάκια στο πάρκο, αλλά είναι ο οικογενειακός μας φίλος, ο γείτονας, ο κληρικός, ο δάσκαλος, ο άνθρωπος υπεράνω πάσης υποψίας που θα μπορούσε εν δυνάμει να λειτουργήσει και ως πατρικό πρότυπο για ένα παιδί.
Στη σύγχρονη κοινωνία, ο βαθμός επικινδυνότητας μεγεθύνεται, βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος πέρα από τις παραδοσιακές πλατείες και αλάνες. Στον εύκολα προσβάσιμο και ανυποψίαστο κόσμο της τεχολογίας του διαδικτύου, εύκολα και συγκαλυμμένα οι παιδόφιλοι αναζητούν τα θύματά τους, υποκρινόμενοι ψυχολογική στήριξη και συμπαράσταση, μικραίνοντας το χάσμα των διαφορετικών γενεών.
O παιδόφιλος κρύβεται στη διπλανή... πόρτα
Οι δηλώσεις των περιστατικών σήμερα είναι συχνότερες σε σχέση με το παρελθόν, που αποκρύπτονταν για να μη στιγματίζεται η οικογένεια και το θύμα, η εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα, καθώς επίσης η συγκλονιστική δημόσια παραδοχή της παιδοφιλίας ως συχνού φαινομένου στην εκκλησία και στην εκπαίδευση από αρμόδιους φορείς διεθνώς. Τα κρούσματα αυξάνονται ολοένα και περισσότερο παγκοσμίως, ενώ οι αρμόδιες αρχές δίνουν πραγματική μάχη για τον έλεγχο του φαινομένου.
Στην Ελλάδα, μετά την πρόσφατη περίπτωση και κατόπιν πολύμηνων ερευνών, οι αστυνομικοί της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος κατάφεραν για πρώτη φορά να σπάσουν τον κώδικα επικοινωνίας των παιδόφιλων, στο λεγόμενο σκοτεινό διαδίκτυο (Dark Web). Παιδικά σχήματα με τρίγωνα, καρδιές και πεταλούδες δίνουν το στίγμα επικοινωνίας στις προτιμήσεις και ορέξεις των παιδόφιλων. Το εγχειρίδιο οδηγιών για παιδεραστές, καλύπτεται σε 7 κεφάλαια οτιδήποτε αφορά στην παιδοφιλία, από την ψυχολογία των παιδιών μέχρι και την προετοιμασία του παιδόφιλου. Αποκαλυπτικές είναι οι περιγραφές και οι τρόποι με τους οποίους ένας παιδόφιλος μπορεί να προσεγγίσει ένα παιδί, όπου προσφέρονται οδηγίες αυτοπροστασίας, εάν τυχόν αποκαλυφθούν.

Χειριστικό καμουφλάζ
Οι περισσότεροι παιδόφιλοι παραδέχονται ότι η έλξη τους για παιδιά εκδηλώνεται περίπου στην εφηβεία τους, χωρίς αυτό να αποκλείει την πρώτη εκδήλωση της διαταραχής αργότερα στον χρόνο, όπως επισημαίνει στην «Η» ο Δημήτρης Παπαδημητριάδης, MD MSc - Ψυχίατρος, τονίζοντας ότι «από τη διεθνή εμπειρία με αρχεία νομικών υποθέσεων προκύπτει ότι 44% των παιδόφιλων που απασχολούν το νομικό σύστημα έχουν ηλικίες μεταξύ 40 και 70 ετών και απαρτίζουν το 60% όλων των ενηλίκων με παραβατική σεξουαλική δραστηριότητα».
Η παιδοφιλία εκδηλώνεται με διάφορες πράξεις και συμπεριφορές, όπως η επίδειξη γεννητικών οργάνων σε παιδιά, η αυτοϊκανοποίηση παρουσία παιδιών, η ηδονική παρατήρηση γυμνών παιδιών, η επαφή και τριβή των γεννητικών οργάνων πάνω σε παιδιά, ή ακόμη περισσότερο επεμβατικές πράξεις όπως η στοματική, η πρωκτική και η κολπική διείσδυση.
Κατά κανόνα, οι παιδόφιλοι δεν χρησιμοποιούν βία στην επαφή τους με τα παιδιά, αλλά καταφεύγουν σε διάφορες μορφές ψυχικού χειρισμού και απευαισθητοποίησης. Αυτό σημαίνει ότι είναι έμμεσα διεκδικητικοί και η επίθεσή τους είναι καμουφλαρισμένη. Αρχικά εμφανίζονται ως φιλικοί και υποστηρικτικοί, ή χρησιμοποιούν συναισθηματικό (ή και άλλο) εκβιασμό. Σε κάθε περίπτωση, η προσέγγισή τους είναι προοδευτική και στοχευμένη, κατεργασμένη βήμα προς βήμα για την εξασφάλιση της εμπιστοσύνης του παιδιού, αλλά συχνά και των κηδεμόνων του. Σύμφωνα με τον Δ. Παπαδημητριάδη, οι παιδόφιλοι επιλέγουν γενικά οικογένειες χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, στις οποίες ο πατέρας είναι ολότελα απών (π.χ. μονογονεϊκές οικογένειες και παιδιά διαζευγμένων γονιών), ή απουσιάζει για μεγάλες περιόδους. Προσεγγίζουν ευάλωτα, ευαίσθητα παιδιά, που δείχνουν μελαγχολικά και χρειάζονται κατάδηλα συναισθηματική υποστήριξη. Επιδιώκουν να απασχολούνται σε εργασίες που τους φέρνουν κοντά σε παιδιά.
Το προφίλ του παιδόφιλου
Ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν παιδοφιλικές φαντασιώσεις αλλά δεν τις υλοποιούν, ή δραστηριοποιούνται μεν αλλά δεν γίνοται αντιληπτοί, ή δεν καταλήγουν στη δικαιοσύνη, παραμένει άγνωστος και επομένως οι στατιστικές δεν έχουν ακρίβεια.Κατά παράδοξο τρόπο, οι καταναλωτές παιδικής πορνογραφίας έχουν κατά κανόνα υψηλό μορφωτικό επίπεδο, ικανοποιητικό ή μεγάλο δείκτη νοημοσύνης και συνήθως καλή κοινωνική και επαγγελματική θέση. Έχουν ηλικίες από 18 εως 65, αλλά κατά μέσο όρο είναι 35 ετών. Κατά πλειονότητα είναι ελεύθεροι ή χωρισμένοι, και σε ποσοστό 25% έχουν δικά τους παιδιά. Χρησιμοποιούν το διαδίκτυο με αυτό τον σκοπό σχεδόν αποκλειστικά από το σπίτι τους.
Από τη διεθνή επιστημονική έρευνα προκύπτει ότι οι παιδόφιλοι είναι άνθρωποι με δυσφορικά αισθήματα κατωτερότητας, απόσυρσης, μοναξιάς και μειωμένης αυτοπεποίθησης. Συνήθως πρόκειται για συναισθηματικά ανώριμους και συναισθηματικά ασταθείς ανθρώπους, που αντιμετωπίζουν έντονη δυσκολία στις διαπροσωπικές σχέσεις τους. Μόλις οι μισοί εξ αυτών είναι παντρεμένοι ή παραμένουν σε σταθερές σχέσεις για κάποια περίοδο της ζωής τους.
Διαταραχή της σεξουαλικής προτίμησης
Στην ψυχιατρική, η παιδοφιλία ανήκει στις διαταραχές σεξουαλικής προτίμησης, όπως επισημαίνει στην «Η» ο Δημήτρης Παπαδημητριάδης, MD MSc - Ψυχίατρος, υπογραμμίζοντας πως «Ως παιδόφιλος ορίζεται οποιοσδήποτε άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα, ηλικίας μεγαλύτερης των 16 ετών (ή κατά 5 έτη μεγαλύτερος από το θύμα) που εκδηλώνει σεξουαλικές ορμές ή σεξουαλική διέγερση, για παιδιά μικρότερα των 13 ετών, του ίδιου, του άλλου φύλου, ή και των δύο.
Για τη διάγνωση είναι απαραίτητο αυτή η τάση να είναι επιμένουσα και επικρατούσα. Πρόκειται για μια περίπλοκη ψυχοσεξουαλική διαταραχή αναγκαστικού τύπου, στην οποία η σεξουαλική επιθυμία μπορεί να είναι είτε «Εγω-δυστονική», δηλαδή να βιώνεται ως ανεπιθύμητη καταναγκαστική παρόρμηση που αποβαίνει τραυματική, με αισθήματα θλίψης και άγχους, είτε συνηθέστερα ως σύντονη με το «Εγώ», οπότε οι πάσχοντες ενδίδουν κατ΄ επανάληψη στην εκπλήρωση της ενορμητικής ικανοποίησης και διαπράττουν ασέλγεια με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Στην πρώτη περίπτωση, οι ίδιοι πάσχοντες αναζητούν, συχνά, τη θεραπεία για την ανακούφιση των συναισθημάτων τους, ενώ στη δεύτερη περίπτωση καταλήγουν σε θεραπεία ως συνέπεια παραβατικότητας. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, ορισμένοι παιδόφιλοι άνδρες ή γυναίκες διατηρούν την προτίμησή τους για ενήλικους σεξουαλικούς συντρόφους, αλλά στρέφονται καθ' έξιν προς τα παιδιά ως υποκατάστατα, όταν η επίτευξη των κατάλληλων επαφών ματαιώνεται χρόνια».