Ακροβασία χωρίς δίχτυ ασφαλείας

Είναι εντυπωσιακό αυτό που ζει η Ελλάδα τις τελευταίες ημέρες.



Από την περασμένη Κυριακή των εκλογών ο πραγματικός χρόνος είναι τόσο ελάχιστος, αλλά ο πολιτικός τόσο γεμάτος από γεγονότα και συναισθήματα που νομίζει κανείς ότι έχουν περάσει μήνες.

Ορκωμοσίες, συμβολισμοί, βροχή εξαγγελιών, κυβερνητικές γκάφες και παραφωνίες, ασφυκτικές πιέσεις και μηνύματα από το εξωτερικό, επισκέψεις υψηλόβαθμων στελεχών της Ε.Ε., φόβοι και αγωνίες.

Κι όλα αυτά, ενώ ο χρόνος κυλά αμείλικτα, μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου το πρόγραμμα ολοκληρώνεται και η χώρα είναι στον αέρα, εκτός αν συμφωνηθεί παράταση. Εν μέσω αυτής της καταιγίδας γεγονότων, ο ελληνικός λαός ξαναγύρισε στη σκληρή πραγματικότητα, έπειτα από το προεκλογικό διάλειμμα και την ευφορία που δημιούργησε η κυβερνητική αλλαγή.

Ωστόσο, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα και η διαπραγμάτευση είναι και πάλι εδώ, έστω και με άλλους πρωταγωνιστές. Χθες έγινε η πρεμιέρα της επίσημης διαπραγμάτευσης με τους δανειστές και τη νέα κυβέρνηση, με τις δύο πλευρές να ανοίγουν τα χαρτιά τους στη σκληρή παρτίδα πόκερ που θα έχει κι άλλα επεισόδια.

Οπως έλεγε ένας Γερμανός διεθνολόγος «τίποτε δεν μειώνει την αγωνία πιο γρήγορα από τη δράση». Επομένως, οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν από την πλευρά της Ελλάδας πρέπει να είναι άμεσες, γιατί τα περιθώρια έχουν στενέψει επικίνδυνα. Ο κ. Τσίπρας και η ομάδα διαπραγμάτευσης μοιάζουν περισσότερο με ακροβάτες δίχως δίχτυ ασφαλείας. Το παραμικρό λάθος μπορεί να αποφέρει το «ατύχημα», το οποίο όμως θα αφορά όλη τη χώρα κι όχι μόνο την κυβέρνηση.

Τα μηνύματα που στέλνουν οι ξένοι ασφαλώς και δεν γεννούν αισιοδοξία. Οπως και οι επισκέψεις των κ. Σουλτς και Ντάισελμπλουμ. Οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι αντιλήφθηκαν ότι ο νέος πρωθυπουργός εμμένει στις απόψεις του, οι οποίες ωστόσο οδηγούν σε ρήξη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ελληνική οικονομία.

Και ακόμη πιο ηχηρή ήταν η παρέμβαση Σόιμπλε, ο οποίος όχι μόνο απέρριψε το «κούρεμα» του χρέους, αλλά αντιστέκεται και στην παράταση του προγράμματος, αν η ελληνική κυβέρνηση δεν τηρήσει τις συμφωνίες.

Την ίδια στιγμή, η ελληνική κυβέρνηση συνεχίζει να μιλά για «κόκκινες γραμμές», όπως αυτές καθορίστηκαν από τη λαϊκή ετυμηγορία.

Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ότι η σύγκρουση δύο κόσμων είναι πολύ πιθανή. Ποια θα είναι τα θύματα, μπορούμε να το φανταστούμε.

Υπάρχει, όμως, χρόνος για να βρεθεί ένας έντιμος συμβιβασμός που θα αποτρέψει τον εκτροχιασμό της ελληνικής οικονομίας. Η ρήξη δεν πρέπει να είναι η τελική κατάληξη αυτής της υπόθεσης. Οι θυσίες των Ελλήνων πολιτών δεν πρέπει να χαθούν.

Αλλωστε, το μέλλον της Ελλάδας δεν είναι προεκλογικό τρενάκι για να παίζει κάποιος. Χρειάζεται σοβαρότητα, υπευθυνότητα και υψηλό αίσθημα εθνικής ευθύνης.