Τελευταία ευκαιρία

Ας θυμηθούμε λίγο από πού ξεκινήσαμε πριν από περίπου έξι μήνες, όταν η σημερινή κυβέρνηση έπιανε το τιμόνι της διακυβέρνησης της χώρας.



Τα φορολογικά βάρη θα κατανέμονταν δίκαια με κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, με επαναφορά του αφορολόγητου των 12.000 ευρώ για τους ελεύθερους επαγγελματίες, με νέο ενιαίο συντελεστή ΦΠΑ που θα είχε αναπτυξιακά και αναδιανεμητικά χαρακτηριστικά.

Εκατοντάδες χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας θα δημιουργούνταν και μάλιστα με επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ.

Οι συλλογικές συμβάσεις θα επανέρχονταν και πάλι και η απορύθμιση των εργασιακών σχέσεων θα αποτελούσε παρελθόν.

Οι συντάξεις όχι μόνο δεν επρόκειτο, σύμφωνα πάντοτε με τις κυβερνητικές εξαγγελίες, να μειωθούν, αλλά θα άρχιζε και η σταδιακή αποκατάσταση των απωλειών με την καταβολή της 13ης σύνταξης, έστω για τους χαμηλοσυνταξιούχους σε πρώτη φάση.

Στο καλάθι των αχρήστων θα πήγαιναν οι νόμοι που προέβλεπαν την αλλαγή του τρόπου υπολογισμού των συντάξεων και την εφαρμογή της ρήτρας μηδενικού ελλείμματος στα επικουρικά ταμεία.

Όσοι επιχειρούσαν να πουν ότι όλα αυτά θα αποδειχθούν υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, ήταν όλους αυτούς τους μήνες οι αθεράπευτα μνημονιακοί, οι υποτακτικοί, η «εσωτερική» τρόικα, για να μη θυμηθούμε και τους βαρύτερους χαρακτηρισμούς περί δοσίλογων και «γερμανοτσολιάδων».

Τι έχει συμβεί έξι μήνες μετά είναι γνωστό και μόλις έχει αρχίσει να γίνεται αισθητό στην τσέπη κάθε πολίτη, στον προϋπολογισμό του κάθε νοικοκυριού.

Οι φόροι αυξήθηκαν και μάλιστα με τρόπο ώστε να πλήττονται περισσότερο οι οικονομικά ασθενέστεροι.

Εκεί που ακούγαμε για χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας, βλέπουμε χιλιάδες νέες θέσεις ανεργίας, ενώ πολλές επιχειρήσεις στέλνουν σε υποχρεωτική άδεια τους εργαζόμενους και μάλιστα απλήρωτους για πολλούς μήνες.

Οι συντάξεις όχι μόνο δεν διατηρήθηκαν στο επίπεδο του 2014, αλλά μειώνονται στο σύνολό τους και μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως συμβαίνει με τους δικαιούχους κατωτάτων ορίων, οι μειώσεις είναι τόσο δραματικές που φθάνουν και το 50%, με ταυτόχρονες μεγάλες ανατροπές στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης.

Και το κακό είναι ότι δεν έχουμε τελειώσει με όλα αυτά που θα πρέπει να εφαρμόσουμε, προκειμένου η χώρα να παραμείνει στην Ευρωζώνη και στην Ευρώπη. Αυτά είναι μόνο η αρχή της καταιγίδας που σήμερα ακούγεται ο ερχομός της, αλλά το πέρασμά της αναμένεται μέσα στους επόμενους λίγους μήνες.

Αυτός ο πολύ συνοπτικός απολογισμός δεν έχει ως σκοπό να «ξύσει» πληγές, ούτε να δημιουργήσει μια μοιρολατρική αντίληψη σε σχέση με το μέλλον και την προοπτική αυτής της χώρας.

Δεν είμαστε καταδικασμένοι να οδηγηθούμε αργά ή γρήγορα στην καταστροφή.

Αρκεί να συνέλθουμε, να δούμε κατάματα την πραγματικότητα, να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να προχωρήσουμε με αυτογνωσία, ειλικρίνεια και ομοψυχία.

Στην κρίση μπήκαμε με πολλές άλλες χώρες μαζί το 2008, που είχαν και αυτές να αντιμετωπίσουν ανάλογα, αν όχι ίδια προβλήματα. Η Πορτογαλία, η Ιρλανδία, η Ισπανία, η Ιταλία, η Κύπρος με δικό τους σχέδιο άφησαν ήδη πίσω τους τις βαριές συνέπειες της κρίσης και σε λίγο θα αποτελεί παρελθόν για τους λαούς τους.

Γιατί στην Ελλάδα βρισκόμαστε μετά από πέντε χρόνια σκληρών μέτρων και πάλι μπροστά σε ένα τρίτο πολύ βαρύ μνημόνιο;

Γιατί χάσαμε και χάνουμε ακόμη και σήμερα πολύτιμο χρόνο, μέσα από ένα ιδιότυπο και καταστροφικό διχασμό;

Η ευθύνη και το βάρος που καλείται να σηκώσει σήμερα η κυβέρνηση και το πολιτικό μας σύστημα συνολικά είναι μεγαλύτερα από ποτέ. Είναι η τελευταία ευκαιρία για εθνική συνεννόηση, προκειμένου να πετύχουμε στόχους και να αντικαταστήσουμε σταδιακά τα νέα σκληρά μέτρα που αρχίζουν ήδη να εφαρμόζονται.

Είναι η τελευταία ελπίδα, μετά την κατάρρευση των πολλαπλών μύθων, να αποκτήσουμε ως χώρα εθνικό σχέδιο εξόδου από την κρίση, την ύφεση, τη λιτότητα, την οριστική απομάκρυνση από την ασύντακτη χρεοκοπία και τις συνέπειές της.