Ισως η μεγαλύτερη ζημιά από την αντιπαράθεση με την Ελλάδα, είναι η γενική απώλεια εμπιστοσύνης. Εάν θέλουμε να επιστρέψει η Ελλάδα σε τροχιά ανάκαμψης, οι άνθρωποι, οι επιχειρήσεις και οι επενδυτές, πρέπει να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη στη βιωσιμότητα της χώρας.
Αυτό προϋποθέτει ικανή κυβέρνηση με ισχυρή νομιμοποίηση, καθώς και αποτελεσματική διοίκηση και δικαστική εξουσία. Η βιωσιμότητα του χρέους είναι ζωτικής σημασίας, ακόμη και αν το κόστος εξυπηρέτησης είναι αμελητέο βραχυπρόθεσμα. Ουδείς αμφισβητεί την ανάλυση του ΔΝΤ ότι η βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους αποτελεί βασικό προαπαιτούμενο για την ανάκαμψη.
Το τρίτο πρόγραμμα στοχεύει να επαναφέρει την Ελλάδα εκεί που βρισκόταν στο τέλος του 2014. Μεγάλο μέρος των εκταμιεύσεων θα πάει σε αποπληρωμή χρέους στους επίσημους πιστωτές. Ο τωρινός δεσμός μεταξύ εξυπηρέτησης χρέους και συμμετοχής στο ευρώ, οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο που αυξάνει την αβεβαιότητα, αποδυναμώνει την ανάπτυξη και καθιστά την αποπληρωμή του χρέους λιγότερο πιθανή. Δεν θα υπάρξει εμπιστοσύνη και ανάπτυξη στην Ελλάδα χωρίς λύση στο χρέος.
Προτείνουμε το σπάσιμο του φαύλου κύκλου, συνδέοντας τα επιτόκια των δανείων με τον ρυθμό ανάπτυξης της οικονομίας, μαζί με ένα υπό όρους μορατόριουμ χρέους. Μια Ελλάδα χωρίς ανάπτυξη δεν θα πρέπει να πληρώνει κανένα τόκο ή να κάνει οποιαδήποτε αποπληρωμή. Όσο πιο ισχυρός ο ρυθμός ανάπτυξης, τόσο υψηλότερο θα είναι το επιτόκιο και οι αποπληρωμές στους Ευρωπαίους πιστωτές. Το μορατόριουμ χρέους σημαίνει ότι η Ελλάδα μπορεί να αναβάλει τις αποπληρωμές εάν δεν έχει φθάσει σε ένα συγκεκριμένο επίπεδο ΑΕΠ μέχρι το 2022, όταν ξεκινά να εξυπηρετεί τα χρέη της στους Ευρωπαίους.
Μια τέτοια λύση θα έδινε τέλος στην αβεβαιότητα και θα αναγνώριζε ότι η ανάπτυξη της Ελλάδας αποτελεί προϋπόθεση για την εξυπηρέτηση των χρεών. Θα μπορούσαν να επιστρέψουν η σταθερότητα και η εμπιστοσύνη. Μεγάλο μέρος των αιτιών για τη σημερινή πολιτική αντιπαράθεση, θα είχε εκλείψει. Μια τέτοια προσέγγιση δεν μειώνει τα κίνητρα για μεταρρύθμιση. Το σχέδιο πρέπει να δομηθεί κατά τρόπο που να αποφεύγει τον ηθικό κίνδυνο. Κάποια μορφή ελάφρυνσης χρέους είναι αναπόφευκτη.
Ένα μορατόριουμ πληρωμών, ουσιαστικά ένας τρόπος για την αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας προς τους Ευρωπαίους πιστωτές είναι νομικά επιτρεπτό εντός του ευρώ. Η άποψη του γερμανικού υπουργείου Οικονομικών, ότι μόνο ένα προσωρινό Grexit επιτρέπει οποιαδήποτε αναδιάρθρωση, δεν είναι πειστική. Στην υπόθεση Pringle του 2012, το Δικαστήριο της Ε.Ε. αποφάσισε ότι το Άρθρο 125 της Συνθήκης της Λισαβόνας, δεν απαγορεύει τη χορήγηση οικονομικής βοήθειας από ένα ή περισσότερα κράτη-μέλη προς ένα κράτος-μέλος, με την προϋπόθεση ότι οι όροι που συνοδεύουν μια τέτοια βοήθεια οδηγούν το εν λόγω κράτος να εφαρμόσει υγιή δημοσιονομική πολιτική».
Δεν υπάρχουν νομικά επιχειρήματα που δεν επιτρέπουν τη σύνδεση της εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους με τους ρυθμούς ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας ή εναντίον ενός υπό προϋποθέσεις μορατόριουμ χρέους. Από οικονομικής πλευράς, μια τέτοια λύση θα δείξει ότι η Γερμανία και άλλοι πιστωτές έχουν συμφέρον να βοηθήσουν την Ελλάδα και να εγγυηθούν τη σταθερότητα του ευρώ.