Οι περαιώσεις δεν λύνουν προβλήματα, αντίθετα δημιουργούν

Μ εταξύ των προτάσεων που κατατέθηκαν την προηγούμενη εβδομάδα στον νέο αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών είναι «η περαίωση εισοδημάτων ανέλεγκτων χρήσεων μέχρι 31.12.2014 και ή νομιμοποίηση καταθέσεων στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό με ενιαίο κοινό μικρό συντελεστή, η οποία θα λαμβάνει υπόψη της το σύνολο της προσαύξησης περιουσίας και όχι μόνο των μετρητών».



Αν υπάρξει πολιτική βούληση και αυτή η πρόταση υλοποιηθεί, τότε θα δούμε την με ταχύτατο βήμα επιστροφή σε μεθόδους του παρελθόντος που το σύνολο των συνεπών πολιτών και επιχειρήσεων σε αυτή τη χώρα δεν θέλει να επαναληφθούν. Οι περαιώσεις μπορεί να αποφέρουν κάποια έσοδα στα κρατικά ταμεία επιβραβεύοντας όμως τους ασυνεπείς και τους κατ’ επάγγελμα και κατ’ εξακολούθηση φοροφυγάδες.

Πώς μπορεί να εμπεδωθεί φορολογική συνείδηση σε αυτή τη χώρα όταν κάθε λίγο και λιγάκι έχουμε περαιώσεις; Πώς είναι δυνατόν από τη μια μεριά η πολιτεία να ζητά από τους πολίτες και τις επιχειρήσεις να είναι απόλυτα συνεπείς με τις φορολογικές τους υποχρεώσεις και από την άλλη να σκέφτεται να «αμνηστεύσει» όλους όσοι έχουν αναγάγει τη φοροδιαφυγή σε πρωταθλητισμό; Όλοι γνωρίζουμε ότι αντί να αποκτήσουν φορολογική συνείδηση όλοι αυτοί που επωφελούνται με τις κάθε είδους περαιώσεις, θα συνεχίσουν να κρατούν την ίδια βαθύτατα αντικοινωνική στάση τους σίγουροι ότι σε λίγα πάλι χρόνια η ίδια ή/και οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση θα νομοθετήσει άλλη μια περαίωση, για τη βραχυπρόθεσμη τόνωση των κρατικών ταμείων, «δικαιώνοντάς» τους.

Πώς είναι δυνατόν να επιβιώσει ο συνεπής επαγγελματίας, φυσικό ή νομικό πρόσωπο που καταβάλλει φόρο, τέλος επιτηδεύματος και έκτακτες μονίμου χαρακτήρα εισφορές, όταν αυτός που φοροδιαφεύγει «καθαρίζει» με μια περαίωση; Μα φυσικά δεν είναι δυνατόν να επιβιώσει ο συνεπής γιατί ο φοροδιαφεύγων έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα το οποίο δυστυχώς συνεχίζει και θα συνεχίζει να διατηρεί με κάθε εφαρμοζόμενη περαίωση ανέλεγκτων χρήσεων.

Πώς θα ήταν δυνατόν να μη στραφεί σε παραβατική συμπεριφορά ο πολίτης όταν δήλωσε όλα τα εισοδήματά του και κράτησε τις όποιες μικρές ή μεγάλες αποταμιεύσεις του στην Ελλάδα, εγκλωβιζόμενος από το capital control και κινδυνεύοντας ακόμα και με «κούρεμα» εάν δεν είχε επιτευχθεί συμφωνία με τους δανειστές, όταν θα δει αυτούς που μετέφεραν σωρηδόν χρήματα σε τράπεζες του εξωτερικού να καλούνται να «επαναπατρίσουν» τα κεφάλαιά τους καταβάλλοντας ένα μικρό ποσό φόρου για όσα από αυτά δεν έχουν αποκτηθεί νόμιμα; Μα φυσικά θα εκφράσει ποικιλοτρόπως τη δυσαρέσκειά του με κύρια αντίδραση να προσπαθήσει, και θα το πετύχει, να αποκρύψει και αυτός ό,τι μπορεί αντιδρώντας με αυτόν τον μη δόκιμο τρόπο στην «αμνήστευση» όλων αυτών που επί σειρά ετών συνέβαλαν στο δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας.

Πιστεύω ότι η πολιτική ηγεσία δεν θα λάβει σοβαρά υπόψη της τέτοιου είδους προτάσεις γιατί έχει γίνει πλέον κατανοητό ότι αυτές οι πρακτικές μπορεί να αποδώσουν ένα μικρό ή μεγάλο ποσό στα δημόσια ταμεία αλλά αυτό θα είναι προσωρινό, ενώ η χώρα χρειάζεται έσοδα μόνιμου χαρακτήρα τα οποία μπορεί να τα αποκτήσει και να τα διατηρήσει αυξανόμενα, με τον εξορθολογισμό των συντελεστών στην άμεση και έμμεση φορολογία και την παράλληλη αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής. Οι κάθε είδους περαιώσεις παραπέμπουν σε συνειδητή παραίτηση από την προσπάθεια καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, προσπάθεια που πρέπει να είναι συνεχής και εντεινόμενη.