Πρωταρχική επιδίωξη η σταθερότητα του φορολογικού συστήματος

Η βασική αποστολή του φορολογικού συστήματος, ως εργαλείου άσκησης οικονομικής πολιτικής, είναι η μεταβίβαση στο Δημόσιο των αναγκαίων πόρων για τη χρηματοδότηση των δαπανών του, μεταβίβαση η οποία πρέπει να γίνεται με το χαμηλότερο κόστος και η αύξηση του παραγόμενου προϊόντος, με ταυτόχρονη διασφάλιση της δίκαιης διανομής του.





Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για να αποδειχθεί το αυτονόητο, δηλαδή ότι το υφιστάμενο φορολογικό σύστημα της χώρας, λόγω κυρίως της αστάθειάς του, παρουσιάζει μια σειρά από αδυναμίες, με αποτέλεσμα να μην επιτελεί την αποστολή του. Σαν παράδειγμα αναφέρεται ο νέος κώδικας φορολογίας εισοδήματος ο οποίος από τον Ιούλιο του 2013 που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ μέχρι και σήμερα έχει δεχθεί δεκατέσσερις μεταβολές, επτά εκ των οποίων μέσα στο 2015, με αποτέλεσμα αντί να βελτιώνεται για να επιτελέσει την αποστολή του, να ακολουθείται η, κατά κοινή ομολογία, αποτυχημένη πρακτική του παρελθόντος ήτοι ράβε - ξήλωνε χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Αυτή η πρακτική πρέπει επιτέλους να σταματήσει, διότι η σταθερότητα του φορολογικού συστήματος κρίνεται ως η άκρως αναγκαία συνθήκη, απαιτούμενη για τη μόνιμη αύξηση των δημοσίων εσόδων ήτοι και την προστασία της αυτονομίας των αποφάσεων - νομοθετικών παρεμβάσεων της κυβέρνησης που απαιτούνται να υλοποιηθούν, έτσι ώστε η οικονομία να αρχίσει να βγαίνει σταδιακά από την ύφεση.

Το φορολογικό σύστημα για να επιτελέσει την αποστολή του πρέπει να επιδιώκει τη δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών και την αναδιανομή του εισοδήματος. Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει να επιδιωχθεί η ενίσχυση των άμεσων φόρων σε σχέση με τους έμμεσους και να αποφευχθούν πρακτικές οι οποίες θα αποδυναμώσουν τα ήδη αποδυναμωμένα κίνητρα ανάληψης επιχειρηματικών δραστηριοτήτων. Στη σημείο αυτό πρέπει να επισημανθεί ότι το μέγεθος της φορολογικής επιβάρυνσης των κερδών από επιχειρηματική δραστηριότητα πρέπει να μελετηθεί ουσιαστικά, έτσι ώστε να υπάρξει μόνιμου χαρακτήρα αύξηση των φορολογικών εσόδων από την αύξηση της επενδυτικής και εν γένει επιχειρηματικής δραστηριότητας και της μέσω αυτής αύξησης της απασχόλησης.

Κατά συνέπεια πρωταρχική επιδίωξη του νέου οικονομικού επιτελείου πρέπει να είναι η σταθερότητα του φορολογικού συστήματος, διότι είναι ο πιο σημαντικός παράγοντας σχεδιασμού οικονομικής πολιτικής, η οποία μπορεί να συμβάλει στην προσέλκυση επενδύσεων, έτσι ώστε η οικονομία να μπει σε τροχιά αρχικά ανάκαμψης και στη συνέχεια ανάπτυξης.

Επίσης άμεσα θα πρέπει να νομοθετηθούν μέτρα που θα συμβάλουν στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής, όπως η παροχή κινήτρων για την περαιτέρω αύξηση των συναλλαγών με τη χρήση χρεωστικών και πιστωτικών καρτών που θα μπορούσε να συμβάλει σημαντικά στην αντιμετώπιση του φαινομένου αυτού, μιας και όπως δείχνουν σχετικές έρευνες η αύξηση των συναλλαγών μέσω καρτών κατά 10% μπορεί να οδηγήσει σε μείωση της παραοικονομίας έως και 5% κατά συνέπεια και σε αντίστοιχη μείωση της φοροδιαφυγής. Η φοροδιαφυγή αποτελεί τη μεγαλύτερη ασθένεια της οικονομίας η οποία ευθύνεται για την υπερφορολόγηση των συνεπών πολιτών δημιουργώντας κοινωνική αδικία.

Τα φορολογικά μέτρα που έχουν ληφθεί από το 2010 και μετά έχουν πλήξει κατά κύριο λόγο τους συνεπείς. Καιρός είναι με τις κατάλληλες παρεμβάσεις να αποκατασταθεί αυτή η αδικία, καιρός είναι να μετατεθεί το μεγαλύτερο φορολογικό βάρος σε αυτούς που όλα αυτά τα χρόνια με τη αντικοινωνική στάση τους φέρουν το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης για τη σημερινή κατάσταση.