Δρόμοι και παράδρομοι

Ο ΣΥΡΙΖΑ οξύνει το κλίμα για να συγκρατήσει τους πιο παθιασμένους και μένει στον πάτο του βαρελιού του αδυνατώντας να συσπειρωθεί



Έτσι, εκείνο το οποίο φαντάζει, εκ των υστέρων, ως «προφητικό», μικρή σχέση έχει με την πραγματικότητα. Σ’ αυτό το άρθρο τονιζόταν ότι το όπλο που είχε στα χέρια της η κυβέρνηση (που αφορούσε στην πολυετή παρανομία των παραδοσιακών κομμάτων) το έστρεψε εν τέλει στο κρόταφό της.

Αυτό θα ίσχυε, ούτως ή άλλως, όποια και να ήταν η απόφαση του δικαστηρίου. Απλώς τώρα, το πλήγμα είναι πιο εκκωφαντικό και ταπεινωτικό. Όμως η τύχη της κυβέρνησης Τσίπρα δεν κρίνεται από κάκιστους χειρισμούς σε ένα ζήτημα, που είναι στην πραγματικότητα ήσσονος σημασίας για τους ψηφοφόρους. Όσος θόρυβος και να γίνεται σήμερα.

Προφανώς το κρισιμότερο μέτωπο για την κυβέρνηση είναι η οικονομία. Τούτο είναι το πεδίο όπου έχει υποστεί σοβαρό πλήγμα και έχει κατρακυλήσει στις δημοσκοπήσεις. Σ’ αυτό θα πρέπει λοιπόν να επικεντρωθεί με σοβαρότητα, να πείσει πως σταθεροποιεί την κατάσταση και να δημιουργήσει προοπτικές ανάπτυξης. Άλλωστε, η κοινή γνώμη, μη περιμένοντας πολλά, θα ανακουφιστεί με λίγα.

Έτσι, για την κυβέρνηση τα πράγματα είναι ταυτόχρονα απλά, αλλά και δύσκολα: Οφείλει να επικεντρωθεί αποτελεσματικά στα πρωτεύοντα, που αφορούν στη ζωή των πολιτών. Αυτός είναι ο μόνος δρόμος. Και επιβάλλει τολμηρές μεταρρυθμίσεις, που ουδεμία κυβέρνηση της κρίσης υλοποίησε. Άλλοι δρόμοι δεν υπάρχουν. Οι παράδρομοι είναι εκείνοι του κομματικού πολιτικαντισμού. Και δεν οδηγούν πουθενά.

Δυστυχώς όμως, όλα τα κόμματα της χώρας κινούνται σε παράδρομους. Αυτό ξέρουν, αυτό ζητά ο μικρόκοσμός τους. Γι’ αυτό και η απαξίωσή τους έχει εκτιναχθεί. Γι’ αυτό, αν και η φθορά του ΣΥΡΙΖΑ είναι μεγάλη, ουδείς επωφελείται από αυτή. Γι’ αυτό δεν υπάρχει πλέον ούτε ένας κομματικός αρχηγός, που να συγκεντρώνει περισσότερες θετικές κρίσεις από αρνητικές. Σε παράδρομο βρέθηκε η κυβέρνηση στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών, όπου αντί να βάλει τάξη, λειτούργησε χαοτικά και αυθαίρετα επιδιώκοντας να «εκβιάσει» κομματικούς πόντους.

Το αποτέλεσμα είναι γνωστό. Όχι μόνο, διότι ο νόμος κρίθηκε αντισυνταγματικός. Αλλά διότι ο όλος χειρισμός υπήρξε σπασμωδικός, πρόχειρος και ερασιτεχνικός. Με δυο λόγια έφερε στην επιφάνεια μια σοβαρή πληγή από την οποία η κυβέρνηση Τσίπρα κυρίως αιμορραγεί: Την αίσθηση αναποτελεσματικότητας!

Δυστυχώς, το κλίμα που βιώνει η χώρα και που χαρακτηρίζει το πολιτικό σκηνικό, μέσα από τους παράδρομους όπου συναντώνται όλα τα κόμματα, είναι εκείνο που έχουμε περιγράψει ως «κουλτούρα πόλωσης». Αυτή συναντάμε και στο θέμα των τηλεοπτικών αδειών.

Όποιος κρατούσε χαμηλούς τόνους και όντως αποζητούσε τη συναίνεση, μόνο όφελος θα είχε. Τόσο πανικόβλητα είναι όμως τα κόμματα για την εικόνα που έχουν τα ίδια και οι ηγεσίες τους στην κοινή γνώμη, που πολώνουν και κραυγάζουν για να συγκρατήσουν τουλάχιστον τους πιο σκληρούς πυρήνες των ψηφοφόρων τους.

Κανείς όμως δεν κερδίζει από τις κραυγές. Αυτές δεν απωθούν απλώς. Κυρίως αποπνέουν αδυναμία. Ο ΣΥΡΙΖΑ οξύνει το κλίμα για να συγκρατήσει τους πιο παθιασμένους και μένει στον πάτο του βαρελιού του αδυνατώντας να συσπειρωθεί. Η ΝΔ θα έπρεπε να είχε απογειωθεί, όμως ούτε η ανευθυνότητα των πρόωρων εκλογών που ζητά, ούτε οι υστερικές κραυγές που συνοδεύουν την αδιανόητη απαίτηση τη βγάζουν από το αποκαρδιωτικό τέλμα.

Τα μικρά κόμματα αλληλοκαβγαδίζουν και συρρικνώνονται. Ενώ τα περί νέας «κεντροαριστεράς» αποτελούν μακρόσυρτο ανέκδοτο. Έτσι, ο δρόμος της σοβαρότητας, της συναίνεσης και της υπευθυνότητας μένει άδειος. Όλοι συνωθούνται σε αδιέξοδους παράδρομους. Με κόστος για τη χώρα.