Μεταρρυθμιστές εναντίον λαϊκιστών

«Στην Ευρώπη σήμερα η βασική διαχωριστική γραμμή, δεν είναι τόσο μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς όσο μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ μεταρρυθμιστών και λαϊκιστών.



Αυτών που πιστεύουν ότι θα πρέπει να προχωρήσουμε σε αλλαγές και αυτών που θέλουν να κρατήσουν τα πράγματα ως έχουν», επισήμανε την Τρίτη ο Κυρ. Μητσοτάκης, μετά τη συνάντησή του με Κεντροαριστερό μεταρρυθμιστή υπουργό Οικονομίας της Γαλλίας, Εμμ. Μακρόν περιγράφοντας τη στρατηγική που χαράζει για την πολιτική διεύρυνση της ΝΔ, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύει να κυβερνήσει αν κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Αν, μάλιστα, η φράση του αυτή συνδυαστεί με τις συχνές πλέον αναφορές του σε «ένα μεγάλο κοινωνικό ρεύμα μεταρρυθμιστικών δυνάμεων» και την πρόσφατη επισήμανσή του (σε σύσκεψη με κομματικά του στελέχη) ότι «η ΝΔ πρέπει να έρθει στην εξουσία ως επικεφαλής μιας πλατιάς μεταρρυθμιστικής πλειοψηφίας, η οποία θα έχει έναν και μόνο σκοπό, να μην αποτελέσει άλλον έναν κρίκο στην αλυσίδα των μνημονιακών κυβερνήσεων», προκύπτει ολοκληρωμένο το «παζλ» των στοχεύσεων και των κινήσεων του κ. Μητσοτάκη τους επόμενους μήνες.

Εχει τον χρόνο
Ο πρόεδρος της ΝΔ «απελευθερωμένος», πλέον, από το «άγχος» μιας άμεσης εκλογικής αναμέτρησης έχει το χρόνο να σχεδιάσει τις κινήσεις του για τη διεύρυνση του κόμματός αλλά και σε δεύτερο χρόνο να διαμορφώσει το περιβάλλον εκείνο που θα του επιτρέψει να αναζητήσει πολιτικές συμμαχίες, τις οποίες θα χρειαστεί αν κερδίσει τις επόμενες εκλογές και προκειμένου να μπορέσει να δημιουργήσει μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα στηρίξει μία δική του κυβέρνηση.

Η συνάντηση του κ. Μητσοτάκη με τον κ. Μακρόν στο Παρίσι ήταν μια απολύτως στοχευμένη κίνηση, με κύριους αποδέκτες του συμβολισμού της τους εν Ελλάδι ιδεολογικούς «συνοδοιπόρους» του Γάλλου μεταρρυθμιστή πολιτικού, ο οποίος θεωρείται η «ανερχόμενη δύναμη» του Κεντροαριστερού χώρου και πολλοί εκτιμούν θα εκείνος που θα επιχειρήσει να διαδεχθεί τον Φρ. Ολάντ στη Προεδρία της Γαλλίας, ως εκπρόσωπος μιας ευρύτερης συμμαχίας. Το μήνυμα δε που έστειλε ο πρόεδρος της ΝΔ στις εγχώριες Κεντροαριστερές- μεταρρυθμιστικές δυνάμεις ήταν σαφές. Μίλησα με τον κ. Μακρόν, είπε «για το πρόγραμμα της ΝΔ και παρότι προερχόμαστε από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, νομίζω ότι υπήρξε ένας κοινός τόπος στην ανάγκη να προωθούνται μεταρρυθμίσεις που θα έχουν ως τελικό αποτέλεσμα την τόνωση της ανάπτυξης». Με άλλα λόγια απηύθυνε μια ανοικτή πρόσκληση διαλόγου προς πρόσωπα, κόμματα και κινήσεις, ανεξαρτήτως ιδεολογικών αναφορών, για το τι μέλλει γενέσθαι.

Διαχρονικά, ωστόσο, σε κάθε προσπάθεια διεύρυνσης των παραδοσιακών κομματικών οργανισμών το ερώτημα ήταν και παραμένει ένα. Ποιοι θα είναι αυτοί που θα ανταποκριθούν σε ένα κάλεσα και πόσο μπορούν αν συμβάλλουν στην αύξηση της εκλογικής επιρροής ενός κόμματος. Στο πλαίσιο αυτό, στο νεοδημοκρατικό παρασκήνιο έχουν αρχίσει ήδη να ακούγονται ονόματα που υπό προϋποθέσεις θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην πολιτική διεύρυνση της Νέας Δημοκρατίας και στη σχετική «λίστα» υπάρχουν τρεις επιμέρους κατηγορίες.

Πρώτα απ΄ όλα κάποια στελέχη που προέρχονται από τον φιλελεύθερο χώρο και αδρανοποιήθηκαν ή αποχώρησαν από τη ΝΔ εξ αιτίας της δεξιάς στροφής του Αντ. Σαμαρά, όπως ο πρόεδρος της Δράσης, Θ. Σκυλακάκης (πρώην ευρωβουλευτής του κόμματος και στενός συνεργάτης της Ντ. Μπακογιάννη), ο ιδρυτής της Δράσης Στ. Μάνος, ο οποίος τα τελευταία χρόνια απέχει από την ενεργό πολιτική και αρκετοί πρώην βουλευτές που κινούνται στο χώρο της μεταρρυθμιστικής Κεντροδεξιάς.

Η δεύτερη.. «υπολίστα» αφορά το Ποτάμι ή κάποια στελέχη του, με πρώτον απ΄ όλους το Στ. Θεοδωράκη, που συνεχίζει να μιλάει για την ανάγκη συνεργασίας όλων των μεταρρυθμιστικών δυνάμεων, βουλευτές ή πρώην βουλευτές του κόμματος που έχουν τοποθετηθεί θετικά για τους κεντρογενείς προσανατολισμούς του κ. Μητσοτάκη, όπως ο Ιας. Φωτήλας και η Αντιγ. Λυμπεράκη, αλλά και ο προσφάτως ανεξαρτητοποιηθείς Χ. Θεοχάρης. Στην Τρίτη κατηγορία βρίσκονται στελέχη που προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ και διακατέχονται από μεταρρυθμιστικές απόψεις όπως ο Μιχ. Χρυσοχοΐδης, ο Γ. Φλωρίδης, ο Λ. Γρηγοράκος, αλλά και η Αννα Διαμαντοπούλου, αν και η ίδια επιμένει ότι δεν υπάρχει καμία προοπτική συνεργασίας της με τη Νέα Δημοκρατία.

Δεν θεωρείται δε καθόλου τυχαία η παρουσία του κ. Μητσοτάκη στο πρόσφατο συνέδριο της «Δράσης», εκεί όπου παρόντος του Θ. Σκυλλακάκη, του Στ. Θεοδωράκη, της Αν. Διαμαντοπούλου, του Στ. Μάνου και του Χ. Θεοχάρη, ο πρόεδρος της ΝΔ σημείωσε πως «η Δράση και το Ποτάμι έχουν αντισταθεί στον λαϊκισμό και γι' αυτό νιώθω πολύ οικεία μαζί σας» και τόνισε ότι «παρά τις οποίες διαφωνίες μας και τις όποιες διαχωριστικές γραμμές, πρέπει να πάμε όλοι μαζί για να οικοδομήσουμε συνθήκες μακροχρόνιας πολιτικής επικράτησης των ιδεών μας».

Συνεργασίες
Πέρα, όμως, από τα «ανοίγματα» διεύθυνσης ο Κυρ. Μητσοτάκης θα επιδιώξει να διαμορφώσει συνθήκες και για μετεκλογικές συνεργασίες και σε αυτή τη στρατηγική του, στην πρώτη θέση βρίσκεται η Δημοκρατική Συμπαράταξη και η Φ. Γεννηματά. Αν και η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αποκλείει κατηγορηματικά κάθε προοπτική συνεργασίας με τη ΝΔ και δηλώσει ότι μας «χωρίζει άβυσσος με τον κ. Μητσοτάκη», στη Λ. Συγγρού κρατούν μια πολύ προσεκτική τακτική απέναντι στην κ. Γεννηματά και αποφεύγουν να απαντήσουν ακόμη και σε επικριτικές για τη ΝΔ, ανακοινώσεις ή δηλώσεις στελεχών της Δημοκρατικής Συμπαράταξης.

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν θέλει να ανοίξει κανένα μέτωπο με την Φ. Γεννηματά και τη Δημοκρατική Συμπαράταξη, όχι μόνο γιατί αποβλέπει σε μια μετεκλογική συνεργασία των δύο παραδοσιακών πολιτικών χώρων, αλλά κυρίως για εκτιμά και επιθυμεί να καταφέρει το ΠΑΣΟΚ να «επαναπατρίσει» ένα μέρος των παλιών ψηφοφόρων του, που «μετακόμισαν» τα τελευταία χρόνια στον ΣΥΡΙΖΑ και εν πολλοίς έδωσαν τη νίκη στον Αλ. Τσίπρα.

Καραμανλικές... γκρίνιες

Τα Κεντροαριστερά «ανοίγματα» του κ. Μητσοτάκη φαίνεται ότι δεν βρίσκουν απήχηση σε όλο το φάσμα της ΝΔ, καθώς στελέχη που προέρχονται από την καραμανλική, κυρίως, πτέρυγα (όπως ο Βαγγ. Μεϊμαράκης, ο Γ. Πλακιωτάκης, ο Νικ. Κακλαμάνης και άλλοι) χαρακτηρίζουν «θολή» τη στρατηγική περί «μεταρρυθμιστικής συμμαχίας» και προσπαθούν με τις κινήσεις τους να αναγκάσουν τον Κυρ. Μητσοτάκη σε μία σκληρή αντιπολιτευτική γραμμή. Η ομάδα αυτή θεωρεί πως οι συνεχείς αναφορές στο «άχρωμο» μεταρρυθμιστικό Κέντρο, αδυνατίζουν το πολιτικό προσανατολισμό της ΝΔ και στέλνουν λάθος μηνύματα στους πολίτες. Σε αυτή δε τη διαφορετική πολιτική στόχευση εδράζεται και η σύγκρουση που υπήρξε την Τετάρτη, αναφορικά με τη στάση του κόμματος απέναντι στο πολυνομοσχέδιο της κυβέρνησης και η οποία οδήγησε στην «τακτική υποχώρηση» του κ. Μητσοτάκη, ο οποίος αν και ήθελε να υπερψηφιστούν οι ρυθμίσεις για το Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων και τα «κόκκινα δάνεια», τελικά οδηγήθηκε σε μία soft εκδοχή συναίνεσης καταψηφίζοντας σχεδόν το σύνολο του νομοσχεδίου.

Ειρήνη...

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν θέλει να ανοίξει κανένα μέτωπο με τη Φ. Γεννηματά

Κίνηση συμβολισμού

Η συνάντηση του κ. Μητσοτάκη με τον κ. Μακρόν στο Παρίσι ήταν μια απολύτως στοχευμένη κίνηση, με κύριους αποδέκτες του συμβολισμού της τους εν Ελλάδι ιδεολογικούς «συνοδοιπόρους» του Γάλλου μεταρρυθμιστή πολιτικού